كاش آدميزاد نبودم،كاش نميفهميدم كه چرا هستم

كاش اسبي بودم وحشي ،بر فراز تپه اي بلنـــــــد

يا كه.....ماهــــــــــي كوچــكي در دل اقيـــانوس

كاش ميتوانستم پرواز كنم تا به آسمـــــــــــــــــان

كاش ميشد كه نميدانستم....

كاش تمام آشفتگي ام اين بودكه چرا آسمان آبيست

كه خدا چه رنگيست...كه چرا ماهي ها در آب،ساكت وآرام

بي هيچ حرف و گلايه اي زنده اند

كاش كودكي بيش نبودم يا كه اصلا انسان نبودم

كاش من هم ميتوانستم لحظه اي آرام بخوابم

بي هيچ اندوهي....آه كه چه خسته ام،چه اندوهناك

دلم خسته از اندوه و درد،دلم زخم خورده از روزگار

كاش انسان نبودم....كش تصويري بودم بر سر در يك معبد متروك

يك نگاه سرد به دوردست وجود تماشاگر تصويرم....

كاش زمزمه نرمي بودم بر لبان يك عاشق ولي....

كاش انسان نبودم تا آسوده مي خفتم...تا خدايي بودم.

كاش شبي آسوده بخوابم.........

چیزی ندارم بگم بجز اینکه دعام کنین.........

سلام

یه خبر...یه روز یه دلقک گریه کرد

یه روز یه خنده مرد رو لب .... یه روز یکی میخواست بخندونه،ولي خنده رفته بود از يادش.

يه روز يه دلقك با گريه هاش،خنده رو روي لبا زنده كرد...اون گريه ميكرد و مردم،فكر ميكردن

كه داره

ادا در مياره...غافل از اينكه توي دل اون دلقك خنده مرده بود...داشت توي دل خودش جون

ميكند

اين دلقكه يه تصميمي گرفته بود..اون ميخواست آخرين گريه هاش ، آخرين خنده هاي

مردم، آخرين نمايشش بي نظير باشه...اون وارد صحنه شد مردم از ديدنش خنديدن...

اما اينبار دلقك نخنديد،گريه كرد و گريه كرد...مردم غافل از تصميم دلقك، فكر كردن كه داره ادا

در ميآره

واسه همين از گريه هاي دلقك خنديدند...دلقك اينبار مي خواست خودش باشه نه يه نقاب

نه يه دلقك...اون شروع كرد به بازي،بازي كه توش خودش بود و زندگيش

اما مردم غافل از اين كه دلقك داره روي صحنه زندگي ميكنه نه بازي،بهش ميخنديدن

آخه اونا نميخواستن باور كنن حقيقت رو.....اونا مي خنديدن و دلقك گريه ميكرد و جون ميداد

اون اينبار داشت زندگي خودش رو بازي ميكرد...داشت نمايش تموم مي شد

 و دلقك به آخر عمرش نزديك....مردم صداي خندشون فضا رو پر كرده بود

 تا اين كه دلقك افتاد روي زمين...باز هم خنده...اما ديگه دلقك گريه نميكرد

اما ديگه مردم نمي خنديدن....آخه ديگه دلقك پا نشد...اون قصه زندگيشو گفته بود ورفته بود...

اون حالا با يه لبخند رفته بود...ولي مردم تازه به خودشون اومده بودن....

اما نه لحظه اي بعد سالن خالي شده بود...دلقك بود و يك صحنه و يه فضاي خالي

اون ديگه نبود ولي گريه ها و خنده هاي تلخ هنوز به ياد مردم بود.......

                                                                                                        امضا   :   نقاب

عجب رسمیه رسم زمونه

                                قصــه برگ و باد خـزونـــــــــه

 میرن آدما‚ از اونا فقط

                                خاطره هاشون به جا میمونه

کجاست اون کوچه ‚ چی شد اون خونه
 

                                                   آدماش کجان خدا می دونه

                                                                       بوته ی یاس باباجون هنوز
 

گوشه ی باغچه توی گلدون

                                     عطرش پیچیده تا هفت تا خونه
 

خودش کجاهاست خدا می دونه
 

                                                                             میرن آدما ‚ از اونا فقط
 

خاطره هاشون به جا می مونه

                                        تسبیح و مهر بی بی جون هنوز

                                        گوشه ی طاقچه توی ایوونــــــــــه

خودش کجاهاست خدا می دونه

خودش کجاهاست خدا می دونه

                                         میرن آدمــــــــــــــــا از اونا فقـــــــط

خاطره هاشون به جا می مونه

پرسید زیر لب یکی با حسرت

پرسید زیر لب یکی با حسرت
 

                                      از مـــــاها بعد هــــــــــــا چه یادگـــــاری
 

می خواد بمونه خدا می دونه
 

میرن آدما از اونا فقط............
 

                                     خاطره هاشون به جا می مونه
 

میرن آدما از اونا فقط............. 
 

                                     خاطره هاشون به جا می مونه

.

روزگاری مردم دنیا دلشان درد نداشت.

 هرکسی غصه اینکه چه می کرد نداشت.

چشمه سادگی از لطف زمین می جوشید.

خودمانیم زمین این همه نامرد نداشت

شبی تاریک و پر از سکوت در اتاقم تنهاتر از همیشه...

ناامید از فردایی روشن... بازم نقش چشمات در خیالم...

تنها جایی که با همه بی قراریهام احساس آرامش میکنم...

خاطرات با تو بودن در حال رفت وآمد در ذهنم هستن...

هنوز چشم به راهتم دیونه... آخه چرا این نفسام تلخه واسم؟

ای کاش زودتر از موعود مقررم فرشته مرگ مرا به کام خویش

 می گرفت و این روح خسته را به آسمونا میبرد...

هر جا که باشه دیگه بدتر از این جا که نیست...

شاید این جوری یک بار بمیرم...

ولی الان همه لحظاتم شده مردن و زنده شدن...

بذار حداقل یک کم از قصه عشقمون بگم تا شاید خوابم ببره...

یکی بود یکی نبود غیر خدا هیچکی نبود یکی عاشقی بود

که یک معبودی داشت... عاشقه دل خوش به وجود معبودش بود

و پرستش اون بالاترین عبادتش بود...

نمیدونست که یک روز الهه اش میره دنبال سرنوشتش

و اونو تنها میزاره... و هیچی جز یادش براش یادگاری نمیزاره...

نشنیدم چی گفتی: یک کم بلندتر بگو: چی؟! روزهای

شاد هم داشتیم؟!آره ولی میدونی چیه:

 این حرفتم باور میکنم آره روزهای شاد هم داشتیم

ولی این قدر روزای غمگین داشتیم که شادیهای

 کوچیکمون لا به لای دریای غمها گم شدن...

سلام به جدایی.....سلام به مرگ عشق.........توی دنیایی که آدما اسیر پول و ماشین و

تکنولوژی شدن

و به خاطرش هم دیگه رو دور میزنن.......آدما از آدما زود سیر میشن....خیلی زود فراموش

میکنن که

عاشق بودن یه روزی......خدا نگهدار عشق(حتی خدا هم نتونست عشق رو نگه داره)

خدانگهدار

انسانیت......حدانگهدر وفا.....................

اگه یه روزی نشه که دیگه با تو باشم میام اینجا و فقط مینویسم

خدا نخواست ما با هم باشیم......ولی اون روز روز مرگ عشق منه

.........دوست دارم تا ابد بهترین خاطره ی زندگیم

به سراغ من اگر می آیید

پشت هیچستانم

پشت هیچستان جایی است

پشت هیچستان رگهای هوا پر قاصد هایی است

که خبر می آرند از گل واشده ی دورترین بوته ی خاک

روی شنها هم نقش های سم اسبان سواران ظریفی است که صبح

به سر تپه ی معراج شقایق رفتند

پشت هیچستان چتر خواهش باز است

تا نسیم عطشی در بن برگی بدود

زنگ باران به صدا می آید

آدم اینجا تنهاست

و در این تنهایی سایه ای تا ابدیت جاری است

به سراغ من اگر می آیید

نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد

چینی نازک تنهایی من

                                                                        سهراب سپهری

آدمک مرگ همینجاست بخند 

دست خطی که تو را عاشق کرد....

شوخی کاغذی ماست بخند

فکر کن درد تو ارزشمند است

فکر کن گريه چه زيباست بخند

صبح فردا به شبت نیست که نیست

تازه انگار که فرداست بخند

راستی آنچه که یادت دادیم

پر زدن نیست که در جاست بخند

 آدمک خر نشوی گریه کنی

آن خدایی که بزرگش خواندی....به خدا مثل تو

تنهاست.....بخند....

خواني حرف نمي زنم .... چون مي دانم هيچ گاه حرف هايم را نمي

فهمي نگاهت نمي كنم ...... چون تو اصلاً نگاهم را نمي بيني

صدايت نمي زنم ..... زيرا اشك هاي من براي تو بي فايده است

فقط مي خندم ...... چون تو در هر صورت مي گويي من ديوانه ام

قاصدک غم دارم.

غم آوارگی و در به دری

غم تنهایی و خونین جگری

قاصدک وای به من همه از خویش مرا میرانند

همه دیوانه و دیوانه ترم می خوانند

مادر من غم هاست مهد و گهواره ی من ماتم هاست

قاصدک دریابم!روح من عصیانزده و طوفانیست.....آسمان نگهم

بارانیست

قاصدک غم دارم غم به اندازه ی سنگینی عالم دارم

قاصدک غم دارم غم من صحرا هاست

افق تیره ی او نا پیداست

قاصدک دیگر از این پس منم و تنهایی وبه تنهایی خود در هوس

عیسایی

و به عیسایی خود منتظر معجزه ای غوغایی

قاصدک زشتم من....زشت چون چهره ی سنگ خارا....زشت مانند

زال دنیا

قاصدک حال گریزش دارم.......می گریزم به جهانی که در آن پستی

نیست......پستی و مستی و بد مستی نیست

 می گریزم به جهانی که مرا نا پیداست......شاید آن نیز فقط یک

رویاست!!

 بر سر سنگ مزارم بنويس:

زير اين سنگ جواني خفته ست با هزاران اي كاش

و دو چندان افسوس كه به هر لحظه عمرش گفته ست

بنويس : اين جوان بر اثر ضربه ي كاري مرده ست ...

نه بنويس: اين جوان در عطش ديدن ياري مرده ست ...

جلوي روز وفاتم بنويس:

:
روز قربان شدن عاطفه در چشم نگار

روز پژمردن گل... فصل بهار

روز اعدام جنون بر سر دار

روز خوشبختي يار ...

راستي شعر يادت نرود

روي سنگم بنويس: آي گلهاي فراموشي باغ!

مرگ از باغچه كوچكمان مي گذرد داس به دست...

و گلي چون لبخند مي برد از بر من

امروز بعد از مدتها وبلاگم( که تنها تر از خودمه) رو به روز

کردم.خیلی وقت بود که دست از همه چیز شسته بودم

و.....دیگه زندگی برام معنایی نداره و تنهایی رو با تمام وجودم

حسش میکنم.شدم مثل درخت خشکی که کویر سنگ دل

براش شده همدم و فقط منتظر یه توفان که.....من با اینکه

عمری از من نگذشته ولی طعم تلخ زندگی رو چشیدم خوب

یادمه وقتی که برای اولین بار خودمو توی میدون جنگ با

زندگی تنهای تنها دیدم ۱۶ ساله بودم جنگ نه بخاطر مادیات که

همیشه تامین بودم جنگ بخاطر یک همنفس که هیچوقت

نداشتم و....و همیشه رسم روزگار بود که بیرحمانه خوشی رو

از من می دزدید.وقتی وارد دانشگاه شدم فکر می کردم که

تمام تنهایی ها و دلتنگی ها تموم می شه و من باید مسیر

یکنواخت و کسل کننده ی زندگیمو عوض کنم وبه زندگی سلام

کنم اما غافل از اینکه......تمام خوشی هام در حقیقت اون

سالهایی بود .....که گذشت.جامعه ی دانشگاه با همه ی دو

رنگی هاش با همه ی نامردی هاش خودشو نشون داد.دیگه

داشتم دق میکردم همه چیز برام تموم شده بود که رو اوردم به

وبلاگ تا تمام حرفهای نا گفتمو در قالب نقابی سیاه رنگ و بن

بستی تاریک و مه آلود بنام بن بست راز و  حرفهایی که سوز

دلمو نشون میداد به زبون بیارم  الان هم که این حرفا رومیزنم

تنها تر از هر وقتی هستم و اگه هم این حرفا رو الان و بعد از

مدتها دارم میگم بخاطر اینکه من توی وبلاگم هم

تنهام.......راستی خودمو معرفی نکردم من نیما هستم اما نه

شاعر که شبگرد کوچه ی تنهاییم ۲۱ سال از عمرم میگذرد ولی

دیگر توانی برای زندگی ندارم و خلاصه اهل این دنیای

دوارم......

گفتم: سلام حافظ گفتا: علیک جان گفتم : کجا روی؟ گفت: والله خود ندانم

گفتم: بگیر فالی گفتا: نمانده حالی گفتم: چگونه ای؟ گفت: در بند بی خیالی

گفتم: که تازه شعر و غزل چه داری گفتا: که می سرایم شعر سپید باری

گفتم: ز دولت عشق، گفتا: کودتا شد گفتم: رقیب، گفتا: کله پا شد

گفتم: کجاست لیلی؟ مشغول دلربایی؟ گفتا: شده ستاره در فیلم سینمایی

گفتم بگو ز خالش. آن خال آتش افروز؟ گفتا: عمل نموده. دیروز یا پریروز

گفتم: بگو زمویش گفتا: مش نموده گفتم: بگو ز یارش گفتا: ولش نموده

گفتم: چرا؟ چگونه؟ عاقل شده است مجنون؟ گفتا: شدید گشته معتاد گرد افیون

گفتم: کجاست جمشید؟ جام جهان نمایش؟ گفتا: خریده قسطی تلویزیون به جایش

گفتم : بگو زساقی حالا شده چه کاره؟ گفتا شدست منشی در دفتر اداره

گفتم بگو ز زاهد آن رهنمای منزل گفتا که دست خودرا بردار از سر دل

گفتم: زساربان گو با کاروان غم ها گفتا: آژانس دارد با تور دور دنیا

گفتم: بگو ز محمل یا از کجاوه یادی گفتا: پژو، دوو، بنز یا گلف نوک مدادی

گفتم: که قاصدت کو آن باد صبح شرقی گفتا: که جای خود را داده با فاکس برقی

گفتم: بیا زهدهد جوییم راه چاره گفتا: بجای هدهد دیش است و ماهواره

گفتم: سلام ما را باد صبا کجا برد؟ گفتا: به پست داده، آورد یا نیاورد؟

گفتم: بگو، زمشک آهوی دشت زنگی گفتا: که ادکلن شد در شیشه های رنگی

گفتم: سراغ داری میخانه حسابی؟ گفتا: آنچه بود از دم گشته چلوکبابی

گفتم: بیا دو تایی لب تر کنیم پنهان گفتا: نمی هراسی از چوب پاسبانان؟

*الو سلام منزل خداست؟ اين منم مزاحمي كه آشناست. هزار     *

*دفعه                                                                                                  *

*اياين شماره را دلم گرفته است ولي هنوز پشت خط در انتظار يك*

*صداست. شما كه گفته ايد پاسخ سلام واجب است به ما كه       *

*ميرسد حساب بندهايتان جداست؟الو...دوباره قطع و وصل تلفن  *

*ام                                                                                                       *

*شروع شد خرابي از دل من است يا كه عيب از سيم هاست چرا *

*صدايتان نميرسد كمي بلندتر صداي من چطور؟خوب و صاف و      *

*واضح                                                                                                 *

*و رساست؟ اگر اجازه ميدهي برايت درد دل كنم .شنيده ام كه     *

*گريه                                                                                                   *

*بر تمام دردها شفاست .دل مرا بخوان                                                       *

**************************************************

گشودم از کنارم رفته بودی ای دریغا دل سپردن به عشق تو بیهوده

بود وعده ها و خنده های تو به نیرنگ آلوده بود

                         تا بزرگ ترين شيطنت زندگيم نقاشي روي ديوار بود.

 اي كاش كودك بودم

                         تا از ته دل مي خنديدم،

                         نه اينكه مجبور باشم همواره تبسمي تلخ بر لب داشته باشم. 

 اي كاش كودك بودم.........

نرسيديم به هم بازی يک تقديريم عاقبت در هوس ديدن هم ميميريم

عشقمان مخرج صفريست که تعريف نشد آه و افسوس که يک واژه

بی تدبيريم بعد از آن حادثه هايی که جدامان کردند آنچنان شد که

دگر از همه عالم سيريم اشک ميريختيم و دل که نميکنديم آه چه

کنيم هر دو از اين واقعه دلگيريم وقتی از فاصله ها گفت دلم

خنديديم

 

دنيا را بد ساخته اند......... کسي را که دوست داري،تورادوست

نمي دارد. کسي که تورا

دوست دارد ،تو دوستش نمي داري اما کسي که تو دوستش

داري و او هم تو را دوست دارد به رسم و

آئين هرگز به هم نمي رسند و اين رنج است . زندگي يعني اين....

دکتر شريعتي

 

زرد ها بيهوده قرمز نشدند

قرمزي زنگ نينداخته بيهده بر ديوار

صبح پيدا شده اما اسمان پيدا نيست

گرته روشني برفي همه كارش آشوب

بر سر شيشه ي هر پنجره بگرفته قرار

من دلم سخت گرفته ست از اين

ميهمانخانه ي ميهمان كش روزش تاريك

كه به جان حق نشناخته انداخته است

چند تن خواب آلود مشتي نا هموار چند تن ناهوشيار

رفت ساکت میشوم میخندم ولی خنده ام تلخ میشود استاد داد

میزند خوب بعد ادامه بده و من میگویم: رفت... رفت... رفت رفت و

دلم شکست غم رو دلم نشست رفت شادیم بمرد شور از دلم ببرد

رفت ..رفت ..رفت و من میخندم و میگویم.. خنده تلخ من از گریه غم

انگیز تر است کارم از گریه گذشته است به آن میخندم

کاشکی یه روز ببینمت که دل سپردی به کسی

باید از عشق بدونی چه سخته درد بی کسی

کاشکی فقط با یک نگاه تو دام اون اسیر بشی

بخوای تو دامش بمونی پرت بده رها بشی

کاشکی فقط عاشق شدی دلشو پیش کشش کنی

بعدش اون میشکننش نتونی نفرینش کنی

کاشکی درست زمانی که فکر میکنی اون مال توست

ببینی با کس دکست خیال اون نصیب توست